Mijn naam is Lottie Mae Jones, en ik ben geboren in 1984. In mijn jeugd heb ik veel onveiligheid, intimidatie, en (fysiek) geweld ervaren..

Ik ontwikkelde de overtuiging dat ik ‘liever’ was als ik dunner was en dat alles wat er misging of aan ruzies ontstond mijn schuld was. Om met gevoelens van eenzaamheid en angst te kunnen omgaan én omdat ik niet de vrijheid voelde om iemand in vertrouwen te nemen over wat ik ervaarde, ontwikkelde ik al jong een verstoorde relatie met eten. Over-eten’ (binge-eating) werd mijn overlevingsstrategie. Eten werd de vriend die ik niet had, eten vulde mijn leegtes op en stilde mijn eenzaamheid. Eten schold niet en eten sloeg niet en als ik at voelde ik me veilig en ervaarde ik rust.

Doordat ik ‘eten’ als medicijn had, lukte het me toch om een ogenschijnlijk normaal leven op te bouwen. Ik koos voor de studie pedagogiek omdat ik graag het verschil wilde maken voor kinderen en jongvolwassenen die niet in een veilige thuissituatie waren opgegroeid óf die door andere gebeurtenissen of ervaringen vastgelopen waren. 

Na mijn studie werkte ik in de kinder- en jeugdpsychiatrie, een justitiële jeugdinrichting en binnen de ambulante setting ik als gezinsbegeleider. Meer dan eens merkte ik, zeker binnen de residentiële setting dat de manier van werken niet míjn manier was. Ik vond het lastig dat er veel gewerkt werd met ‘hokjes’ (diagnoses/ stempeltjes) en dat ook de daaruit vloeiende behandeling vaak weinig te maken had met zorg op maat. Tevens was ik van mening dat er soms te snel ‘gestempeld’ werd en te weinig gekeken naar het hele systeem er omheen. Een enkele keer kwam er ‘uitbehandeld’ te staan op een dossier bij een kind dat nog lang geen 18 was. Dat vond ik te bizar voor woorden en ik kon me daar nooit bij neerleggen.

Mede om die reden ben ik in 2010 begonnen als pedagoog met mijn eigen praktijk en begeleidde ik jongeren en hun ouders in de breedste zin van het woord. Ook bood ik gezinsbegeleiding aan huis. Hierin kon ik wél zorg op maat leveren en tevens mijn creatieve skills inzetten om een ingang te vinden binnen de soms vastgelopen communicatie. Ik breidde mijn bedrijf uit met ‘Like a Lot’, waarin al mijn creatieve passies en mijn professionele ervaringen samenkwamen. Ironisch genoeg werd ik (die altijd het gevoel had gekregen dat ze succesvoller zou zijn als ze dunner zou zijn) gevraagd als plussize model voor een internationaal kledingmerk. Hierdoor groeide mijn bekendheid, zeker online, in no-time. Ik besloot dit podium te gebruiken om mijn boodschap te verspreiden over zowel stigmatisering rondom dikke mensen als het inzetten van mijn ervaringsdeskundigheid met betrekking tot een verstoorde relatie met eten. Mijn verhaal werd gezien en gehoord en ik kwam in diverse bladen en landelijke radio-en televisieprogramma’s terecht.

Hoe bijzonder het ook was om als model in zestien landen online te staan en later binnen de media te mogen optreden, op de achtergrond vocht ik jarenlang met overtuigingen en trauma’s uit het verleden. Ik heb op vrijwillige basis heel veel hulp gezocht omdat ik geloofde in een leven dat niet enkel in het teken zou staan van mijn verleden. Door mijn trauma’s op diverse manieren aan te pakken én door mijn eigen professionele ervaring als hulpverlener durfde ik ook kritisch te zijn op het aanbod dat her en der gedaan werd. Ik heb nooit mijn kop in het zand gestoken en ik durf best met je te delen dat ik soms afschuwelijke pijn die ik jaren had weggestopt opnieuw moest voelen om deze lucht te geven, dit ging gepaard met veel angst, maar ik geloof wel dat het nodig was, hoe heftig ook. Mede hierdoor is het me gelukt om overtuigingen uit mijn verleden en mijn verstoorde relatie met eten, niet langer op de voorgrond te hebben staan. Ik ben beschadigd, maar ik ben niet mijn trauma, ik had een verstoorde relatie met eten, maar ik ben niet mijn gewicht.

Ik begeleid en coach mensen nog steeds vanuit mijn eigen praktijk en ik zou mezelf dan ook omschrijven als een kleurrijke ondernemer en een creatieve duizendpoot die wars is van hokjes. Ik ben een gevoelsmens en kan mijn gevoeligheid tevens inzetten om een ander te helpen. Communicatief weet ik vaak in no-time de vinger op de zere plek te leggen, óf tot de kern van een probleem te komen.

Tot slot geloof ik in de kracht van kwetsbaarheid en in het doorbreken van schaamte en taboe. Hiervoor zette ik een besloten community online op voor mensen die kampen met een verstoorde relatie met eten, en tevens werk ik aan mijn eigen theaterprogramma én een boek.

Omdat ik zowel als professional als ervaringsdeskundige op diverse gebieden veel gezien én ervaren heb ben ik trots op de samenwerking en het aanbod dat we doen binnen de MOED-academie. De combinatie van kennis, inzicht (die misschien nu nog abstract voor je klinken maar wel degelijk het verschil gaan maken), contact maken met je gevoelswereld o.a. vanuit de haptonomie én de herkenbaarheid en érkenning vanuit ervaringsdeskundigheid vind ik volwaardig en ik kan niet wachten om je verder op weg te helpen te worden wie je bedoeld was te zijn. 

In contact komen met mij?